المَشِيق - لباس كهنه ، - مِنَ الْخَيل : اسب لاغر ميان . المُشِين - [ شين ] : معيوب و رسوا كننده ؛ « سُلوكٌ مُشِين » : رفتار رسوا كننده . مَصَّ - - مَصّاً [ مصّ ] الشيءَ : آن را مكيد . المَصّ - مص ؛ « قَصَبُ المَصِّ » : نيشكر . المُصَاب - [ صوب ] : مفع ، ضربه ، بلا و شَرّ ، كسى كه دچار بلا شده ، كسى كه بنوعى ديوانه باشد . المُصَابَة - [ صوب ] : مؤنث ( المُصاب ) است ، مصيبت . المُصَاحَات - [ مصح ] : پوست شتر بچه گان كه پر از كاه كنند و در برابر ماده شتر گذارند تا خيال كند بچه‌هاى آن مىباشند . المُصَاحِب - [ صحب ] : فا ، همراه ، همدم . المَصَاد - [ صيد ] : شكارگاه . المُصَادَرَة - [ صدر ] : مصادرهء دولتى ، مصادرهء اموال . المُصَادَفَة - [ صدف ] : برخورد ، كارى بوقت خود انجام يافتن ، عَرَض و اتفاق . المَصَارّ - [ صرّ ] : روده‌ها . المُصَارَحَة - [ صرح ] : مص ؛ « شَتَمَه مُصَارَحَةً » : در رو به او دشنام داد . المُصَارع - [ صرع ] : كُشتى گير . المُصَارعَة - [ صرع ] : كشتى ؛ « المُصَارَعَة الحُرَّة » : كشتى آزاد . المَصَارِيف - [ صرف ] : مخارج ؛ « خالِصُ المَصَاريفِ » : خرج در رفته . المُصَاص - [ مصّ ] : مرادف ( المُصَّة ) است . المَصَّاص - [ مصّ ] : كسى كه بسيار مىمكد ، حجامتگر . المُصَّاص - [ مصّ ] : كسى كه بسيار مىمكد ، حجامتگر . المُصَاصَة - [ مصّ ] : چيز مكيدني . المَصَاعِب - [ صعب ] : رنجها و سختيها . المَصَاغ - [ صوغ ] : زيور آلات ساخته شده . المُصَافِّ - [ صفِّ ] : ؛ « هو مُصَافَي » : او در صف من است . المُصَاقَبَة : [ صقب ] موافقت و قبول ، اين واژه را گاهى با سين تلفظ مىكنند . المُصَالَة - قطراتى كه از كوزه يا مشك خارج مىشود . المَصَالَة - [ مصل ] : مرادف ( الْمَصْل ) است . المُصَالَتَة - [ صلت ] : شاعرى كه در شعر خود از ديگران ابيات شعرى را مىدزدد . المُصَالَحَة - [ صلح ] : مص ، - بين اشخاصٍ : صلح و آشتى دادن ميان دو گروه . المُصَّان - [ مصّ ] ( ن ) : نيشكر . المَصَّان - [ مصّ ] : حجامتگر ، لئيم ، كسى كه با دهان شير از گوسفند بمكد . المُصَاهَرَة - [ صهر ] : قوم و خويشى كه در نتيجه ازدواج بدست مىآيد . المَصَبّ - ج مَصَابّ [ صبب ] : جاى فرو ريختن آب . المِصَبّ - [ صبب ] : دستگاه حروف چينى . المِصْبَاح - ج مَصَابيح [ صبح ] : چراغ روشنائى ، نيزهء پهن ؛ « مَصَابِيحُ النّجوم » : ستارگان آسمان ، قدح بزرگى كه از آن آب نوشند . المُصْبَح - [ صبح ] : آغاز روشن شدن روز ، جاى بر آمدن روشنائى صبح ، هنگام بامداد . المِصْبَح - [ صبح ] : چراغ روشنائى ، قدحي بزرگ . المُصَبَّح - [ صبح ] : مفع ، تور يا پنجرهء آهنى كه بر روى آن گوشت بريان كنند . المَصْبَغَة - [ صبغ ] : رنگرزى ، كارگاه رنگرزى . المَصْبَنَة - [ صبن ] : كارگاه صابون سازى . المَصْبُوب - [ صبب ] . مفع ، - على الشّيءِ : وادار شده و يا تأكيد شده بر چيزى . المُصَّة - [ مصّ ] من الشيءِ : خالص هر چيزى . مَصَحَ - - مَصْحاً و مُصُوحاً الشيءُ : گذشت و سپرى شد ، - الثّوبُ : جامه كهنه شد ، - تِ الدّار : خانه ويران شد و اثرى از آن نماند ، - النّبات : رنگ شكوفه گياه پريد ، - الكتابُ : كتاب كهنه و فرسوده شد ، - لبنُ الناقةِ : شير شتر خشك شد و بند آمد ، - اللَّه مَرَضَك : خداوند تو را شفا داد ، - بالشّيءِ : آن چيز را برد ، - مَصَحاً الظلُّ : سايه كم شد يا كمرنگ شد . مَصِحَ - - مَصَحاً الظلُّ : مرادف ( مَصَحَ ) است . المَصَحَ - ج مَصَاحّ و مَصَحَّات [ صحّ ] : درمانگاه ، بيمارستان مسلولين . المَصْحَاة - [ صحو ] : آنچه كه باعث هشيارى و بيدارى شود . المِصْحَاة - [ صحو ] : جام آب كه معمولًا از سيم ( نقره ) باشد . المَصَحَّة - [ صحّ ] : آنچه كه باعث بهبودى و تندرستى شود ؛ - من الأَمْكِنَة : درمانگاه . المَصِحَّة - [ صحّ ] : مرادف ( المَصَحَّة ) است . المُصَحِّح - [ صحّ ] : فا ، مصحح اغلاط ، غلط گير . المُصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : قرآن كريم ، كتاب پر حجم . المَصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : مرادف ( المُصْحَف ) است . المِصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : مرادف ( المُصْحَف ) است . المُصَحَّف - [ صحف ] : مفع ؛ « هذا اللَّفظ مُصَحَّفٌ عَنْ كَذا » : اين لفظ مغاير و گرفته شده از چيزى است . المُصَحِّف - [ صحف ] : كسى كه بخطا و غلط نوشته را مىخواند . المُصْخِر [ صخر ] : سنگلاخ - جاي پر از سنگ . المِصْدَاح - [ صدح ] : آواز خوان ، ترانه سرا ، خواننده . المِصْدَاق - [ صدق ] : آنچه يا آنكه گواه راستى و راستگوئى باشد . المِصْدَح - [ صدح ] : مرادف ( الصَّادح ) است . المُصْدِر - [ صدر ] : فا ؛ « رجُلٌ مُصْدِرٌ » : مرد كارگشا .